Om niet elke keer hetzelfde verhaal net even anders in een volgend mailtje te hoeven plakken ga ik hier het verhaal 1 keer met fotootjes opmaken. En mocht er nog een keer een fimpje bij moeten (zoals vandaag), dan hoeft die niet per se in de mailbox te passen. Allemaal voordelen, maar ja – nu moet er wel af en toe wat te lezen zijn natuurlijk…
De afgelopen, eerste maand stond natuurlijk in het teken van de opbouw van mijn nieuwe Australische ego. Daar zitten een aantal heel verschillende aspecten aan, waarvan de eerste natuurlijk het dak boven mijn hoofd is:
Filmpjes bekeken? Dan heb je ‘em al zien staan natuurlijk: de bbq! Hoewel er hier net zo verschillend gegeten wordt als er mensen het land binnen worden gelaten, is de bbq toch wel een terugkerend fenomeen. Bbq-en – aan de ene kant kun je er niet zo veel fout aan doen (Marijn?), aan de andere kant kun je het zo lekker maken als je zelf wilt. Ik heb inmiddels les gehad van een gepassioneerde gebruiker met Nederlandse ouders - dus aanleg is geen vereiste. Ik heb mijn eerste gemarineerde steaks gemaakt en die waren best binnen te houden.
In de hedendaagse maatschappij ben je natuurlijk niemand als je niet in de nodige bestanden opgenomen bent. Ik mag wel zeggen dat ik op dat vlak goed mijn best gedaan heb, met als resultaat dat ik nu zowel gratis van het ziekenhuis, legaal van de weg alswel overbetaald van de bank gebruik mag maken. Een lokaal burgerservicenummer had ik al, dus in principe hoef ik alleen nog een baan te vinden om een baan te krijgen ☺
Ook sociaal-cultureel heb ik me al flink geroerd. Geheel niet op bekende kalme, afwachtende wijze heb ik in mijn eerste week al contact gezocht met de nodige sociale verbanden waar Australiërs op sportieve wijze hun vrije tijd doorbrengen. Allereerst is daar het lokale zwembad waar men bereid is om mij om 6.15 op woensdagochtend van adviezen aangaande de juiste slag te voorzien en daarnaast zit ik op voetbal!. Ik train nu 3 keer in de week met de selectie mee, totdat zij een goed beeld hebben van wat ik kan en ik me op een andere dag mag melden. Omdat ik tijdens de eerste training meteen mijn pink zo’n beetje afgebroken had, heb ik het zwemmen voorlopig maar even laten zitten. Als laatste doet het mij deugd mijn lidmaatschap van de lokale krant te kunnen afkondigen. Ik zal alhier getrouw verslag leggen van alle artikelen waarin Nederland genoemd wordt.
Zoals ik in mijn eerste en laatste baan geleerd heb moet je concrete doelen stellen, en dat heb ik dan ook gedaan bij het aangaan van dit avontuur. Mijn eerste doel was natuurlijk om zoveel mogelijk synergie te doen ontstaan uit het fysieke samenzijn van Amy en mijzelf. Welnu, wij doen erg ons best! En daarnaast was een nog concreter doel: golf leren spelen! Ook op dit vlak heb ik goed mijn best gedaan, want ik heb al zeker 3 golfbanen bespeeld – of een poging daartoe gedaan. Nu zijn de stokken te kort en de grips te dun voor mijn ruim geproportioneerde lichaam, en dus zwiepen de stokken alle kanten op. Binnenkort hoop ik dus de beschikking te hebben over speciaal voor mij gemaakte stokken. Ik ga ze vanaf dat moment ook mijn “clubs” noemen en een inkomenseis stellen aan mensen met wie ik associeer.
De helft van mijn tijd tot nu toe heb ik doorgebracht op het vaste vakantieadres van de familie van Amy: Tuross Head. Ik heb daar niet veel nuttigs gedaan, maar heb niet kunnen voorkomen dat ik nu toch een viezig bruin kleurtje heb. Daarnaast heb ik mijzelf eeuwig belachelijk gemaakt door in de country club na mijn succesvolle karaokedebuut met John Denver’s “Country Roads” te vervolgen me Wet Wet Wet’s “Love is all around”. De keus was dan ook erg beperkt. Ik heb een paar fotootjes van de vakantie online gezet.
En waar betaal ik dat allemaal van? Tot nu toe gaat dat heel aardig van de spaarcentjes. Ik ben natuurlijk wel op zoek naar een niet al te drukke baan, maar tot nu toe is het nog niet gelukt om meer dan een sollicitatie per dag de deur uit te doen. En dat alleen deze week. Nu ben ik natuurlijk ook erg druk geweest met het creëren van mijn bureaucratische zelf en het rondklooien op mijn nieuwe Mac, dus ik voel mij nergens schuldig over. Omdat volgende week de boot met mijn spullen arriveert en ik de faciliteiten alhier nog niet helemaal klaar vind voor de integratie van mijn janboel, wil ik nu toch echt graag snel een baan vinden, zodat ik mijn spaarcentjes kan gaan opbrassen – wetende dat er af en toe weer nieuwe centjes binnenkomen.
